Via Gerhild had een overnachtingsadres geregeld bij vrienden van hun in Neu Ulm.

Omdat ik niet echt was ingeschreven, ik was een mee-etende slaper, stond bij mijn ontbijtbordje het hiernaast afgebeelde kaartje.

Al voor Ellwangen reed ik een viertal oude mannen voorbij die een heuveltje opliepen. Later reden ze mij weer voorbij. Ze gingen ook naar Ulm De fietsbordjes gingen wel ongeveer dezelfde kant uit als mijn route maar toch ook weer niet. Mijn eigen route maar gevolgd, en twee kilometer verder toch weer met de oude mannen op de bordjes route, wat een van hen de opmerking ontlokte “Alle wegen führen nach Rom”, wat ik uiteraard beaamde. Een tijdje samen opgefietst maar een van de mannen bleef wat achter, waarna de rest op hem bleef wachten en ik alleen doorging.

Op een gegeven moment kwam ik aan de verkeerde kant van de A7. Toen de aangegeven route toch maar verlaten en bij de volgende gelegenheid weer over de A7 heen, terug naar mijn route. Eerst door Wasseralfingen en toen Aalen. In Aalen brood gekocht en koffie gedronken.

Kort na Aalen een mooi bankje, met een gezellige spreuk.
Hock a bitzale na!

In Heidenheim an der Brenz op het pleintje voor de Pauluskerk met uitzicht op het slot Hellenstein.
Ieder zichzelf respecterend plaatsje heeft hier wel een slot.
Bij Eselsburg ga ik van het Brenzdal naar het Lohnedal. Waar ik de weg moest oversteken heb ik even op een parkeerplaatsje gepauzeerd. Hier vlakbij zouden de oudste kunstwerken der mensheid gevonden zijn, maar dat wist ik niet.

Door dorpen als Langenau, waar ik nog even gepauzeerd heb, en Elchingen steeds dichter bij de Donau die ik tenslotte in Thalfingen overgestoken ben. Toen was het nog maar een paar kilometer naar de familie Wille in Pfohl bij Neu Ulm.

Nadat Kurt me van wat vocht had voorzien heb ik gedoucht. De dochter des huizes heeft mijn kleren gewassen. Annerose heeft een prima maaltijd bereid met specialiteiten uit de streek. ‘s Avonds een rondleiding door Ulm. De stad stond vol met Löwenmenschen, zoals Berlijn vol beren, en Ulmer Spatzen.
Langs het Schiefe Haus, dat inderdaad scheef over de Grote Blau hangt, waar je de forellen in kon zien zwemmen, naar de Stadtmauer en weer terug naar de parkeergarage.