Om 7 uur ontbijt en om kwart voor acht reed ik met de fiets het hotel uit. Om het centrum van Siena heen en vervolgens op een grote weg naar het oosten. Net voordat die overging in een echte snelweg, rechts af en al snel werd het een droomweg.

Een prachtige uiterst rustige weg door een fabelachtig landschap.

In Asciano boodschappen gedaan. Onderweg alleen heel kleine dorpjes. Het landschap is erg open en glooiend. Verderop wel wat “ruiger”, waarbij dan zowel de stijgingen als de dalingen wat pittiger worden.
In San Giovanni d’Asso even gepauzeerd., en in Pienza op een schaduwrijk pleintje de broodjes opgegeten.
Het zijn hier echt heel stille wegen … en toch wordt er af en toe een slang aangereden.

Al eens op de kaart gekeken, maar plaatsen van enige omvang lijken er niet veel te zijn, hoewel je dat slecht kunt inschatten. Waar ik op een grotere weg uitkwam, stond aan de andere kant van het kruispunt een Italiaans stel in een auto ook te beraadslagen waar ze heen zouden. Zij kwamen uit de richting Celle Sul Rigo, dus hen maar gevraagd, of daar onderdak te vinden zou zijn.
Zij dachten dat dat daar wel zou moeten lukken. Dat was nog 9 km, dus naar schatting 4 km omlaag, en 5 km omhoog. Dat bleek aardig te kloppen: van 600 naar 370 en dan weer naar 580 meter

In Celle nog een paar keer vragen voor ik op het juiste adres was. Daar zouden ze maandag gesloten zijn, maar voor zo’n eenzame fietser hebben ze toch nog een bed opgemaakt. Misschien ook dankzij de poes, die mij niet krabde toen ik hem aaide, wat die meestal wel schijnt te doen.

Zondagnamiddag zit of staat iedereen op straat en worden alle autotjes en scooters luidkeels aan de menigte getoond.
De dag werd besloten met een prachtige zonsondergang boven de Monte Amiata.